banner-3-1
    Home       Reizen       Camper       Dichtbij       Diverse       Gastenboek       Links       Contact

Reizen - Kranjska Gora 2017

Foto album

dag01.jpg dag02.jpg dag03.jpg dag04.jpg dag05.jpg
Dag 1
Via-Ferrata Mojstrana
Grančišče 844m
Dag 2
Via-Ferrata Mangart
Slovenska pot
Dag 3
Wandeling met overzicht
op Kranjska Gora
Dag 4
Monte Collarice
Picco Di Mezzodi
Dag 5
Via-Ferrata Prisank
de vensterroute
dag06.jpg dag07.jpg dag08-1.jpg dag08-2.jpg dag09.jpg
Dag 6
Rotsklimmen in Dovje
Urbasova Skala
Dag 7
Via-Ferrata
Rotschitzaklettersteig
Dag 8 - Koen
Lipnica
Špik
Dag 8 - Ans
Koca V Krnici
 
Dag 9
Lake Bled, Velika Osojnica
Ojstrica
dag10.jpg        
Dag 10
Paardrijden
Kolenc Farm
       

Informatie

Eind juni vertrokken we voor een 10-daagse richting Slovenië.
Ditmaal zochten we een appartement uit in plaats van hotel zoals de voorbije twee maal.
Hoewel het weer niet zo schitterend was, maakten we er het beste van.
Achteraf bekeken viel het allemaal best mee. We hebben slechts 1 wandeling moeten afbreken net voor de top en verder was het goed plannen en opletten.
Als afsluiter gingen we paardrijden nabij Bled waar we ook een nachtje op camping gestaan hebben.

Op dag 1 trokken we naar Mojstrana voor een redelijk nieuwe via ferrata. Deze had twee varianten: de blauwe route was B, de rode route eerder C/D. De blauwe route bood weinig uitdaging dus besloten we voor de C/D te gaan. Het was best wel oppassen geblazen. Doordat de via ferrata vrij nieuw is, zater er veel losse stukken rots in en veel losse aarde onder de voet. Een mooie starter van het verlof en op naar dag 2!

De tweede dag hadden we Mangart gepland. Meer bepaald de Sloveense route omhoog. Op deze route zitten beveiligde stukken waarvoor je een via ferrata-set nodig hebt maar ook delen waar het puur klauteren is. De meeste mensen gaan omhoog en terug naar beneden via de Italiaanse kant, wat veel gemakkelijker is. Wij hebben genoten van beide routes. De top van Mangart bereikten we via Slovenië en terug naar beneden volgden we de Italiaanse via normale.

En toen viel de regen met bakken uit de lucht... Op dag drie waren de weergoden ons echt niet gunstig gezind. Regen, donder, wind en nog eens regen. In de namiddag hadden we even wat opklaringen en trokken we snel onze wandelschoenen aan voor een klein toertje boven Kranjska Gora. Ons toertje was iets te groot om goed te zijn, tijdens de afdaling kwamen de regendruppels opzetten gevolgd door een nieuwe onweersbui.

Na de regen van de vorige dag, was het nu het andere uiterste. Dag 4 was bakken en braden, smeken om wat schaduw. Onze vorige poging om Picco Di Mezzodi te bedwingen moesten we staken wegens een te moeilijk pad. Voor deze herkansing benaderden we de top van een andere kant. Relatief gemakkelijk pad maar steil, o zo steil... Onderweg naar boven en naar beneden geen levende ziel te bespeuren maar boven op de top toch drie mensen ontmoet.

En dan, de dag waar we enorm naar uitzagen, de befaamde vensterroute naar Prisank! Dag 5 was best wel spannend te noemen. Al gauw bleek dat de vensterroute niet zo moeilijk was als men deed uitschijnen. De benadering van het venster zelf daarentegen, heel wat onstabiele grond en losse rotsen. En dan denk je gezellig uit te wandelen naar de top van Prisank. Wat was dat een vergissing! Alhoewel, het weer zal ook wel een rol gespeeld hebben. Tot aan het venster zelf hadden we schitterend weer. Toen we uit het venster waren, konden we de andere kant van de bergen zien en dat baarde ons wel zorgen. De ganse horizon was overtrokken met zwarte wolken. De wind wakkerde aan. Af en toe hoorden we donder rollen. Uiteindelijk besloten we op amper 100 hoogtemeters van de top om rechtsomkeer te maken en zo snel mogelijk af te dalen. De regenvlagen konden we niet meer ontwijken maar we geraakten toch veilig terug aan de auto. De vensterroute was een mooie tocht, helaas hebben de weergoden de kers van onze taart gepikt.

Op dag zes stond ons opnieuw een regendag te wachten. Enkel de eerste uurtjes van de dag zouden we heel misschien droog blijven. Daarom besloten we naar Dovje te rijden waar een aantal gemakkelijk bereikbare klimmassiefjes liggen. Het laagst gelegen massief heet Urbasova Skala en heeft de meest geschikte routes voor ons. Telkens heel mooi behaakt. Tussen de regenbuien door konden we toch enige routes doen.

En ook de zevende dag bleef het water komen. We staken de grens met Oostenrijk over in de hoop daar wat droger weer te vinden. Helaas, ook hier het grootste deel van onze tocht met regen. De Via-Ferrata Rotschitzaklettersteig is normaal gezien een gemakkelijke klettersteig, ook geschikt voor kinderen. Wanneer alles kleddernat ligt, wordt hij net dat tikkeltje moeilijker en avontuurlijker.

Al van onze eerste reis naar Slovenië wou Koen Lipnica en Špik wandelen. Gezien de vele regen van de afgelopen dagen, was het nu of nooit. Het weerbericht was niet top maar hij zou toch zonder regen de tocht kunnen afwerken. Deze tocht was voor Ans te zwaar maar ze ging een stukje meelopen en dan terugkeren. Ze volgde tot aan Lipni Prodi en keerde dan via de hut Koca V Krnici terug. Voor Koen was het een memorabele tocht. Hoewel er veel wind zat en behoorlijk wat wolken, had hij toch een schitterend zicht. De afdaling was bijzonder steil over puinvelden, helemaal zijn ding! Uiteindelijk stond hij meer dan een uur vroeger dan voorzien op het afspreekpunt. Superknappe prestatie dus!

Op de negende dag moesten we ons appartement verlaten. Bij het opstaan hadden we stralend blauwe lucht en zonneschijn. Dit weer hadden we de afgelopen dagen nodig! We hadden al eerder besloten om nog niet direct naar huis te gaan maar richting Bled te trekken. Lake Bled, Velika Osojnica en Ojstrica stonden op ons programma. Lake Bled is werkelijk een pareltje. Helaas vergeven van de luidruchtige toeristen en rampzalig verkeer dat de ganse dag vast zit. Rond Velika Osojnica zagen we een paar wandelaars maar Ojstrica was vergeven van de toeristen. Op flip flops strompelen ze naar boven om van Ostrica het schitterende Lake Bled te zien. Gelukkig konden we van op Velika Osojnica een blik werpen op de camping waar we zouden verblijven en we besloten dan ook een andere op te zoeken. De campers en caravans stonden aan te schuiven en er was amper een grassprietje te bespeuren. We reden net buiten Bled naar de 4-sterren camping Sobec. Als we ooit nog in de buurt zijn, gaan we er zeker terug.

En dan de dag van onze terugreis maar niet voor we gingen paardrijden. We waren in Bled afgesproken met onze gids die ons naar de stallen van Kolenc Farm zou brengen. Stript op tijd kwam ze ons oppikken en een half uurtje later begon ze met de paarden te zadelen. Wij kregen Bör en Mishka toegewezen. Bör was een gemoedelijke kerel van 24 jaar. Volgend jaar mag hij op pensioen en genieten van de grasweides rondom Kolenc Farm. Mishka was 6 jaar oud en onze gids noemde haar steeds Little Devil. We deden een tocht door de bossen, langs kleine en grote paden tot een bergtop waar we zowel de Sloveense als de Karawanker alpen konden zien. We hebben genoten van het begin tot het eind. Maar helaas, aan alle mooie liedjes komt een eind, na onze tocht begonnen we aan de lange terugrit naar huis.

Links




Copyright.
De foto's op deze website mogen gebruikt worden mits onze toestemming.
Gebruik hiervoor het contactformulier.